ស្វាយ សារ៉េត (កើតឆ្នាំ១៩៧២ នៅខេត្តបាត់ដំបង ប្រទេសកម្ពុជា / រស់នៅ និងប្រកបការងារនៅសៀមរាប) មានបរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់ផ្នែកសិល្បៈសូនរូប(Diplôme National Supérieur d’Études des Arts Plastiques) ពីសាកលវិទ្យាល័យ Caen ក្នុងតំបន់ Normandy ប្រទេសបារាំង (2009)។ ការចូលរួមបង្ហាញស្នាដៃក្នុងពិពណ៌សិល្បៈ​​របស់គាត់ រួមមាន Triënnale Asia Pacific លើកទី10, Biennale of Sydney, Gwangju Biennale, និង Singapore Biennale។ នៅឆ្នាំ 2016 គាត់ឈ្នះពានរង្វាន់ Prudential Eye Award សម្រាប់សិល្បករឆ្នើមនៅតំបន់អាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិក។ ​ជាសហស្ថាបនិក​នៃអង្គការហ្វាពន្លឹសិល្បៈ Phare Ponleu Selpak (1994) និងជាស្ថាបនិក Blue Art Center (2018), ​ស្នាដៃសិល្បៈរបស់ស្វាយ សារ៉េតមានលក្ខណៈបែបពហុជំនាញ និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ មានជាវីដេអូ ចម្លាក់ ​សិល្បៈដំឡើង ហើយត្រូវបានសម្គាល់ដោយការលាយបញ្ចូលគ្នាដ៏ប្លែករវាងភាពកំប្លែងបែបរីករាយ និងការឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងស៊ីជម្រៅអំពីរបួស ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងអត្តសញ្ញាណ។ ស្នាដៃសិល្បៈរបស់ស្វាយ សារ៉េតតែង​​បង្កប់​អត្ថន័យ​ដ៏​ឈឺចាប់​នៃ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​​ បញ្ចូលនូវរឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួនការចងចាំ​ អនុស្សាវរីយ៍ផ្ទាល់ខ្លួន និងសង្គម ប្រវត្តិសាស្ត្រ តាមរយៈការបង្កើតឱ្យមានការសន្ទនារវាងអតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាល និងតទៅអនាគតរបស់ប្រទេសកម្ពុជា ការភ្ញោចឲ្យមើលឃើញជាទឡ្ហីករណ៏នៃរឿងតូចតាចប៉ុន្តែមានឥទ្ធិពលធំ ។    តុល្យភាពភាពអត់ធ្មត់​នៃកម្លាំង និងភាពទន់ខ្សាយនៅសេសសល់ពីការរស់រានមានជីវិត​ពីដំណើរជីវិតបែបផ្សងព្រេងក្នុងសម័យសង្គ្រាម បានបញ្ជ្រាបចូលស្នាដៃសិល្បៈរបស់ស្វាយ សារ៉េត ដែលមានច្រើនស្រទាប់ និងស្មុគស្មាញ បង្ហាញពីបំណងប្រាថ្នានូវសេរី​ភាព​ និងភាពសៈជានៃស្នាមរបួស ដោយប្រើរាងកាយរបស់ខ្លួនជាមធ្យោបាយសម្រាប់សួរ ឆ្លើយ​អំពី បទបញ្ញត្តិ និងអាជ្ញាធរ ។ ការធ្វើស្នាដៃសិល្បៈជាលក្ខណៈសាធារណៈ​ និងផ្សារភ្ជាប់ដំណើរនេះជាមួយធម្មជាតិក្នុងរយៈពេលយូរដែលទាមទារការអត់ធ្មត់ស៊ូទ្រាំខ្ពស់លើរាងកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ សម្រាប់ ការងារ Mon Boulet (2011) ដែលមានន័យ «​ដុំ​ដែក​សម្រាប់​ខ្នោះជើង​អ្នកទោស​» « បន្ទុករបស់ខ្ញុំ» សិល្បករស្វាយ សារ៉េត​ បានធ្វើដំណើររយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ដោយអូស​ដុំ​លោហៈ​មូល​ខ្នាត​យក្ស​មានអង្កត់ផ្ចិតពីរម៉ែត្រ ទម្ងន់ប៉ែតសិបគីឡូក្រាម​ចម្ងាយ ២៥០គីឡូម៉ែត្រចេញពីរាជធានីបុរាណខេត្តសៀមរាប​ទៅកាន់រាជធានីភ្នំពេញនៃប្រទេសកម្ពុជា។ គាត់បានស្ពាយតាមខ្លួន​នូវសម្ភារៈសំខាន់ៗមួយចំនួននេះជារឿងធម្មតាសម្រាប់អ្នកធ្វើចំណាកស្រុករបស់ជនភៀសខ្លួននៅជុំវិញពិភពលោក។  ក្នុងស៊េរីសិល្បៈចម្លាក់ទន់ដែលមាន​ចំណងជើងថា  « Ruins » បានដំណើរការយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នដោយប្រើជំនាញ និងភាពល្អិតល្អន់ដេរបញ្ចូលគ្នាអំពី ក្រណាត់ប៉ារ៉ា សំឡីគ និង ប៉ាក់លម្អបន្ថែម ទៅតាមរូបនីមួយៗ ​ស្នាដៃសិល្បៈខ្លះមានទំហំធំ ហើយស្នាដៃនេះឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីការត្រិះរិះតាមទស្សនទានព្រះពុទ្ធសាសនាដែលបង្កប់នូវ “អកុសលមូលបីយ៉ាង” គឺមោហៈ (សេចក្ដីវង្វេង) លោភៈ (សេចក្តីលោភលន់ ឬត្រេកត្រអាល) និងទោសៈ (សេចក្ដីស្អប់) ដែលនាំឱ្យមានសេចក្ដីទុក្ខ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញ ស្នាដៃមួយចំនួនទៀតភាគច្រើនបំផុសគំនិតចេញអំពីទំនាក់ទំនងនៃការធ្វើមាតុភូមិនិវត្តន៍នៃវត្ថុបុរាណវប្បធម៌ដែលត្រូវបានលួចយកចេញពីកម្ពុជា។​  ចំណែកឯស្នាដៃសិល្បៈផ្សេងៗទៀត ដូចជា Yell and Silent (2018) គឺជាស្នាដៃផ្ទាល់ខ្លួនផ្អែកលើប្រវត្តិផ្ទាល់របស់គាត់។

ស្នាដៃសិល្បៈដែលមាន​ចំណងជើងថា  Stake or Skewer ដែលបង្ហាញអំពីស្បែកជើងកង់ឡានចំនួនដប់ប្រាំពីរគូ(ចំនួនឆ្នាំដែលសិល្បករបានរស់នៅក្នុងជំរំ​ជនភៀសខ្លួន)ដែលស៊កជាចង្កាក់ទៅនឹងដងរែកឈើ​ ក្នុងការ​សម្ដែង​បង្កប់​អត្ថន័យ​ធៀប​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ ដូចជា​កាយវិការ​អង្គុយ​ខាំ​ស្បែក​បំណែក​ស្បែកជើងកង់ឡាន ។ សម្រាប់ស្នាដៃសិល្បៈ Eat (2015) ដែលបញ្ចេញអក្សរពណ៌ក្រហមរត់លើស្លាកអេឡិចត្រូនិច LED សម្រង់ពាក្យ "ញាំ" ចំនួន ១៧ ពាក្យក្នុងភាសាខ្មែរ ដែល​បង្ហាញពីការបែងចែកជាប្រភេទ នៃឋានៈសង្គម កម្រិតការអប់រំ និងសិទ្ធិក្នុងការបញ្ចេញមតិ តាមរយៈបរិបទ​​នៃសង្គមខ្មែរ។